Ακρωτήρι
Μου έδωσες Ανατολές
στο ρίγος του νησιού
Ηλιοβασιλέματα
που έσταζαν πόνο
Θαλασσινά αντίο
χωρίς υπόσχεσεις
Πόσο σου μοιάζει
ο ήλιος πάνω στα στάχυα
κι είναι εκεί η αγάπη
μέσα σε κάθε χάδι
Μια δίνη αλμύρας
τα ζεστά φιλιά
σαν παραίσθηση μυστική
Οι στίχοι
σαν Εραστές με φτερά
σαν Θεοί ενσαρκωμένοι
στην σκηνή
Στου παραληρήματος
την μνήμη
Πάντα ζωντανοί
στον βωμό του Έρωτα
Μέσα στην βαθιά σου ματιά
μαθαίνω εσένα
Στα βαθιά σου φιλιά
ξαναζώ εμένα
Το άγγιγμα σου
ξεγνοιασιάς αγέρι
Από εσένα έμαθα
να αγαπώ τα καλοκαίρια
Κι ακόμα πιό πολύ έμενα
Μου είπες
Σε ευχαριστώ που υπάρχεις
Σου είπα
Είμαι εδώ για σένα..
Η γραφή μας
μια επανάσταση τρυφερότητας
Θα μας ενώνει παντοτινά..
Λ.Τ. 2024