Εκεί που τελειώνουν οι ορίζοντες
σβήνουν και οι δρόμοι.
Εκεί χάνω το δικαίωμα της εμπιστοσύνης στον υπόδικο εαυτό.
Εκεί είμαι δικαστής, θύμα και μάρτυρας στην δική μου επιθυμία.
Σαν νερό ζοφερό με ήλιο και αλμύρα ο χρόνος απλώνει στην άλλη όχθη
και η Αγάπη μου είναι το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.
Είμαι μέσα στην αγκαλιά μου και την ζεστασιά της μητέρας μου νοσταλγώ.
Είμαι ένα έμβρυο που γερνάει και το δίκιο του ήλιου το βασανίζει δίχως επιστροφή.
Η γραμμικότητα του χρόνου μια ουτοπία κι όλοι το ξέρουν μα ακολουθούν την γραμμή προς τον θάνατο δίχως επιστροφή.
Δεν γνωρίζω το επόμενο πρωί μου.
Δεν γνωρίζω το επόμενο βράδυ μου.
Γνωρίζω το τώρα μου και γι' αυτό μου είμαι ευγνώμων.
~ Λ.Τ. 2024