Κάτω από τον βάναυσο ήλιο
Μέσα στην αλμύρα την θαλασσινή
Ολοένα πάγωνα και πάγωνα
για να μην νιώσω την ανάγκη σου
Κι όπως βρέχονταν τα ακροδάκτυλα
Οι ώμοι, τα μαλλιά, οι γοφοί μου
Άρχιζε ολοένα η θλίψη να με πνίγει
Η μοίρα να συνθλίβει την πίστη
την ελπίδα να φιμώνει
Μα είναι η γραφή σου,
ψυχή μου,
ίαμα
κι είναι το φως σου,
καρδιά μου, γιατρειά
Μέσα στην τόση δυστυχία του κόσμου
Ένα όραμα μακρινό .. η Αγάπη
Όμως πιό κοντά κάθε φορά που σε λέω
αγάπη μου.
Λ.Τ.