Εκεί, στις ρίζες μας που ο χρόνος δεν ήταν γραμμικός αλλά απλόχερα άχρονος .. παιδικός, αθώος, γλυκός.
Εκεί Συνεχίζω την αγάπη που μου δόθηκε, γράφω για την ζωή, για μνήμες, για τα όνειρά μας, για αυτούς που έφυγαν και αυτούς που θα'ρθουν ..
για μένα και για σένα που σε είδα σήμερα σαν να ήταν η πρώτη φορά, στην νέα χρονιά που μας έκανε ποδαρικό στο σπιτάκι πάνω στο βουνό.
Χάνομαι πάλι μέσα στο τοπίο, στις ανθισμένες μυγδαλιές, στις φλόγες της εστίας, της δικής μας φωτιάς στο κέντρο της δικής μας πραγματικότητας.. εκεί στο σπιτάκι της καρδιάς.
Μαζί μου πάντα κουβαλάω μια χρονομηχανή που ατέρμονα γεμίζει και αδειάζει συναισθήματα.
Πότε με πλημμύρες, γεμάτες οπτασίες ελπίδας και πότε με ήρεμη απελευθέρωση από προσωπεία και κοινωνικές ανησυχίες.
Βρίσκω το είναι μου αφού πρώτα χαθώ και αφεθώ στο τώρα.
Στην αίσθηση του πεπρωμένου αφήνομαι γιατί κάθε προσπάθεια αντίστασης είναι πόλεμος, είναι πόνος ..
Στην ροή του σύμπαντος, στην απεραντοσύνη της ψυχής που διαστέλλεται και αναπνέει.. εκεί στην προσωπική ερμηνεία του χάους υπάρχουμε.
Λ. Τριάντη - 2026