Την Άνοιξη του 2000 ταξιδέψαμε, η αδελφή μου και εγώ, στο Μεξικό με πτήση από το O’Hare αεροδρόμιο του Σικάγο προς το αεροδρόμιο της Πόλης του Μεξικού. Δεν είχαμε βρει κατάλυμα και δεν είχαμε απευθυνθεί σε τουριστικό γραφείο, ήμασταν μόνο με έναν έντυπο οδηγό lonely planet και μια μεξικανική τηλεκάρτα που μας χάρισε ένας συνεπιβάτης μας στο διπλανό κάθισμα του αεροπλάνου όπου πιάσαμε συζήτηση κατά την διάρκεια της πτήσης, ευτυχώς μας έδωσε και την επαγγελματική του κάρτα για ώρα ανάγκης.
Πλησιάζαμε την Πόλη του Μεξικού βράδυ Κυριακής κατά την προσγείωση έξω από το παράθυρο έλαμπε η πόλη σαν χρυσό χαλί και απλώνονταν ατελείωτη στον ορίζοντα, ο πληθυσμός της όσο ο πληθυσμός ολόκληρης της Ελλάδας. Πήραμε τις αποσκευές μας και αποβιβαστήκαμε, σε έναν τηλεφωνικό θάλαμο έξω από το αεροδρόμιο αρχίσαμε να ψάχνουμε για δωμάτιο ξενοδοχείου, δεν υπήρχε τίποτα διαθέσιμο. Μας πλησίαζαν κάθε λίγο βαποράκια ναρκωτικών για να μας πουλήσουν κόκα, κρακ, μαριχουάνα. Τρομαγμένες τηλεφωνήσαμε στον συνταξιδιώτη μας για να μας βρει ξενοδοχείο, πράγματι μας βοήθησε και μετά από τις δικές μας άκαρπες προσπάθειες, το hostel που μας πρότεινε ήταν σανίδα σωτηρίας. Την άλλη μέρα βρήκαμε ένα καλύτερο κατάλυμα, ένα δίκλινο δωμάτιο, σε ξενοδοχείο, με δικό του μπάνιο.
Περιηγηθήκαμε τρεις μέρες στην Πόλη του Μεξικού, στα μουσεία, στις πλατειές, στους δρόμους του ιστορικού κέντρου της, πήγαμε μια μονοήμερη στους πλωτούς κήπους της Xochimilco, στη πόλη Teotihuacan ανεβήκαμε στις πυραμίδες του Ήλιου και της Σελήνης, είδαμε από μακριά την φτώχεια στις παραγκουπόλεις της απομόνωσης, πήγαμε και σε ένα προάστιο πλουσίων με τεράστιους τοίχους και υπερβολική αστυνόμευση, το κενό τεράστιο μεταξύ των δυο αυτών κόσμων και η διαφορά ανυπέρβλητη.
Στην συνέχεια με μια εσωτερική πτήση πακέτο με διαμονή μέσω τουριστικού γραφείου, φύγαμε τρεις μέρες για το Κανκούν και την Τουλούμ. Όταν προσγειωθήκαμε στο αεροδρόμιο του Κανκούν ψιλόβρεχε και ο καιρός άρχισε να χειροτερεύει καθώς φτάναμε στο ξενοδοχείο. Από το παράθυρο του δωματίου μας είχαμε εξαιρετική θέα προς τον καραϊβικό κόλπο, η βροχή ασταμάτητη για δέκα λεπτά, ήταν ευτυχώς μια μπόρα καλωσορίσματος, δεν έβρεξε ξανά τις επόμενες μέρες.
Νοικιάσαμε ένα σκαραβαίο BMW για την εξόρμησή μας στην παραλία Playa del Carmen και τον αρχαιολογικό χώρο στην περιοχή Τουλούμ. Περάσαμε μέσα από ζούγκλες με πυκνή βλάστηση ιγουάνα και παραδείσια πουλιά και φτάσαμε στο Εθνικό Πάρκο της Τουλούμ, μια παραθαλάσσια περιοχή με μαγκόβρια δάση και φυσικές σπηλιές από ασβεστόλιθο. Τα ερείπια της Τουλούμ είναι μιας αρχαίας πόλης-λιμανιού των Μάγια, το κεντρικό κτίριο της οποίας είναι μια μεγάλη πέτρινη κατασκευή πάνω στα βράχια δίπλα στο κύμα, το El Castillo.
Δίπλα και παραλιακά του αρχαιολογικού χώρου κάτω από τους φοίνικες απλώνονταν η χρυσή αμμώδης άγρια ομορφιά, εκεί κολυμπήσαμε στα άγνωστα τιρκουάζ νερά λίγο πιο πέρα πλατσούριζαν χωρίς να κολυμπούν περίπου είκοσι παιδιά ιθαγενών.
Οι αναμνήσεις ζωντανές σαν τα χρώματα τις καραϊβικής.
Μην ξεχνάς εαυτέ μου μετά από αυτήν την εμπειρία:
Ο παράδεισος είναι και επίγειος αλλά με προϋποθέσεις, γι’ αυτό κλείσε κατάλυμα πριν φτάσεις στη πόλη που θα επισκεφτείς.
Mexico here we come
In the spring of 2000 my sister and I traveled to Mexico, on a flight from Chicago's O'Hare airport to Mexico City airport, unfortunately we had not found accommodation and had not contacted a travel agency, we were only with a printed lonely planet guidebook and a Mexican telecard which was given to us by a fellow passenger - thank god - in the seat next to us where we had a conversation during the flight, he also gave us his business card for any emergency.
We were approaching Mexico City on a Sunday night, when we landed the city shone out the window like a golden carpet that stretched endlessly across the horizon, its population as large as the entire country of Greece. We took our luggage and disembarked, in a phone booth outside the airport we started looking for a hotel room, there was nothing available. We were approached every now and then by drug dealers to sell us coke, crack, marijuana. Terrified we called our traveling companion to find us a hotel, he actually helped us and after our own fruitless efforts, the hostel he suggested was a lifeline. The next day we found better accommodation, a double bed room, in a hotel, with its own bathroom.
We spent three days touring Mexico City, the museums, the plazas, the streets of the historic center, we took a one-day trip to the floating gardens of Xochimilco, in the city of Teotihuacan we climbed the pyramids of the Sun and the Moon, we saw from afar the poverty in the slums of isolation, we also went to a suburb of the rich with huge walls and excessive policing, the gap between these two worlds was huge and the difference insurmountable.
Then on a domestic package flight with accommodation through a travel agency, we left for three days to Cancun and Tulum. When we landed at Cancun airport it was drizzling and the weather started to get worse as we arrived at the hotel. From our room window we had an excellent view of the Caribbean bay, the rain was non-stop for ten minutes, it was thankfully a welcome shower, it didn't rain again for the next few days.
We rented a BMW beetle for our excursion to Playa del Carmen beach and the archaeological site in the Tulum area. We drove through jungles with iguanas and birds of paradise and then arrived at Tulum National Park, a coastal area of mangrove forests and natural limestone caves. The ruins of Tulum are of an ancient Mayan port city, the main building of which is a large stone structure on the rocks by the sea, named El Castillo.
Next to and alongside the archaeological site under the palm trees the golden sandy wild beauty stretched, there we swam in the unfamiliar turquoise waters a little further on about twenty indigenous children were splashing around without swimming.
The Memories are vivid as the colors of the Caribbean.
Self don't forget after this experience:
Heaven is also on earth but with conditions, so book accommodation before your arrival in the city you will visit.