Σε συνέχεια του interail ταξιδιού μας σε διάφορες πόλεις άλλα και μικρά γραφικά χωριά της Ισπανίας, αποφασίσαμε το γκρουπ των νεαρών φοιτητριών και εγώ να περάσουμε από το Γιβραλτάρ απέναντι στο Μαρόκο.
Στο λιμάνι της Ταγγέρης βρεθήκαμε ένα σούρουπο Ιουνίου, ήμασταν τέσσερα κορίτσια που δεν μιλούσαν Αραβικά και Γαλλικά αλλά μόνο Ισπανικά, Αγγλικά και Ελληνικά. Βρήκαμε ένα κατάλυμα μέσω ενός έντυπου τουριστικού οδηγού μιας και δεν υπήρχαν ακόμα ηλεκτρονικές πλατφόρμες εύρεσης τουριστικών καταλυμάτων και κατευθυνθήκαμε με τα πόδια προς τα εκεί.
Είχε πια νυχτώσει, στον δρόμο μας ακολουθούσαν ανθρώπινες σκιές και ακουγόντουσαν ψίθυροι, φτάσαμε μετά από αρκετή ώρα στο ενοικιαζόμενο δωμάτιο, ήταν ημιυπόγειο παλιάς κατασκευής. Αποφασίσαμε να διανυκτερεύσουμε για ένα βράδυ μόνο και το πρωί να βρίσκαμε κάτι καλύτερο. Κοιμηθήκαμε κουρασμένες στους υπνόσακους μας γιατί τα σεντόνια ήταν λεκιασμένα, το πρωί το δωμάτιο είχε πλημμυρίσει και ζωύφια τα οποία επέπλεαν παντού. Μαζέψαμε τους υπνόσακους και τις αποσκευές μας και φύγαμε με προορισμό την Φες.
Στην Φες στην τέταρτη κατά σειρά, με βάσει τον πληθυσμό, πόλη του Μαρόκου όπου κάποτε ήταν κοιτίδα φιλοσοφίας, γραμμάτων, τεχνών και επιστημών βρήκαμε να μείνουμε σε ένα λουξ ξενοδοχείο. Τα υπόλοιπα κορίτσια είχαν φοβηθεί από την εμπειρία της Ταγγέρης και δεν ήθελαν να βγουν από το δωμάτιο του ξενοδοχείου. Γιατί τότε ήρθαμε εδώ; Αναρωτήθηκα και δεν χρειάστηκα πολύ χρόνο, με πολύ ρίσκο πήρα την φωτογραφική μου μηχανή και μια μικρή τσάντα πλάτης και έφυγα από το ασφαλές ξενοδοχείο.
Στο χωμάτινο δρόμο είδα μια στάση στάθηκα εκεί και μετά από λίγο πέρασε ένα λεωφορείο με κατεύθυνση άγνωστη για έμενα. Μετά από λίγο είδα ένα μουσουλμανικό νεκροταφείο με καμάρες και τρούλους σε εκείνη την στάση κατέβηκα και περπάτησα μέσα σο νεκροταφείο, παρατήρησα ότι πολλοί φτωχοί άνθρωποι ζούσαν μέσα σε οικογενειακούς τάφους των πλουσιότερων. Με συγκίνησε η φιλική τους στάση, με κοίταζαν διερευνητικά αλλά δεν με ενόχλησαν. Τράβηξα κάποιες φωτογραφίες και κατευθύνθηκα προς τα μεγάλα τείχη που έβλεπα στο βάθος. Μπήκα στην πόλη πέρασα τα τείχη, ανενόχλητη συνέχισα να φωτογραφίζω, ο κόσμος απλός φτωχός επιφυλακτικός αλλά και με χαμόγελο, παιδιά να παίζουν με ευτελή αυτοδημιούργητα παιχνίδια, παντού ζωή.
Άρχισε να σουρουπώνει βγήκα από τα τείχη και κατευθύνθηκα προς την στάση του λεωφορείου με κατεύθυνση προς το ξενοδοχείο. Εκεί με περίμεναν η αδελφή μου Αγγελική και οι φίλες και συμφοιτήτριες της Κωστάντζα και Κατερίνα, είχαν ανησυχήσει γιατί είχα φύγει από το δωμάτιο αρκετή ώρα χωρίς κινητό. Ήμουν τυχερή, ήμουν σώα πάλι πίσω μαζί τους.
Την άλλη μέρα περιπλανηθήκαμε στα σοκάκια της Φες όλες μαζί με ασφάλεια και ως τουριστικό οδηγό ένα επτάχρονο αγόρι. Όμως κάναμε το λάθος να φάμε σαλάτα ταμπουλέ και για δυο μέρες είχαμε γαστρεντερίτιδα μέσα στο τρένο για Βαρκελώνη.
Μην ξεχνάς εαυτέ μου μετά από αυτήν την εμπειρία:
Δεν διαπραγματευόμαστε ποτέ την ασφάλεια μας, αυτή έχει προτεραιότητα και οι εμπειρίες είναι μαθήματα όχι λάθη.
Travel by train ~ Morocco
We, the group of young students and me, where in our Interail trip visiting various cities and small picturesque villages in Spain, while being in Andalusia we decided to cross Gibraltar across to Morocco.
At the port of Tangier we found ourselves one June dusk, we were four girls who spoke no Arabic or French but only Spanish, English and Greek. We booked accommodation through a printed tourist guide since there were no online platforms for finding tourist accommodation yet and headed there on foot.
It was getting dark, on our way we could hear human shadows and whispers, we arrived after some time at the rented room, it was a ground floor semi-basement of an old construction. We decided to stay overnight for one night and in the morning we would find something better. We slept tired in our sleeping bags because the sheets were stained, in the morning the room was flooded and bugs were floating everywhere. We packed our sleeping bags and luggage and left for Fès.
In Fès, the fourth in line, by population, metropolis of Morocco, once it was a cradle of philosophy, letters, fine arts and sciences, we found to stay in a luxurious hotel. The other girls had been frightened by Tangier's experience and did not want to leave the hotel room. Then why did we come here? I asked myself and It didn't take me long, I took my camera and a small backpack at great risk and left the hotel security.
On the dirt road I saw a bus stop, I stood there and after a while a bus passed by in a direction unknown to me. After a while I saw a Muslim cemetery with arches and domes at that stop I got off and walked through the cemetery, I noticed that many poor people were living in family graves of other richer people. I was touched by their friendly attitude; they looked at me inquiringly but did not bother me.
I took some photos and headed towards the great walls I could see in the distance. I entered the city I passed the walls, undisturbed I continued to photograph, the people simple poor but smiling, children playing with simple self-made toys, life everywhere.
The sun was going down; I came out of the walls and headed towards the bus stop in the direction of the hotel. My sister Angeliki and her friends and fellow students Kostanza and Katerina were waiting for me there; they were worried because I had left the room for some time without a mobile phone. I was lucky; I was safe back with them.
The next day we wandered the alleys of Fes all together safely with a seven year old boy as our tour guide. But we made the mistake of eating tabbouleh salad and for two days we had gastroenteritis on the train going back to Barcelona.
Self don't forget after that experience:
We never negotiate our safety, it comes first and experiences are lessons not mistakes.