Μέρος 1ο
Ήταν καλοκαίρι, Ιούνιος του 1998, είχα μόλις αποφοιτήσει από την σχολή Φωτογραφίας στην Αθήνα. Η αδελφή μου Αγγελική, μέσω του προγράμματος ανταλλαγής φοιτητών Erasmus συνέχιζε τις σπουδές της στην Αρχιτεκτονική και για έξι μήνες θα ήταν στην Βαρκελώνη.
Ήταν μια πολύ καλή ευκαιρία να την επισκεφτώ και να ταξιδέψουμε μαζί στην Ιβηρική χερσόνησο. Θα ταξιδεύαμε μαζί με άλλες δυο αρχιτεκτόνισσες συμφοιτήτριες της αδελφής μου και εγώ μια φωτογράφος. Αποφασίσαμε να βγάλουμε ένα μηνιαίο εισιτήριο interail όπου θα μπορούσαμε να πάμε σε δυο ή ακόμα και σε τρεις χώρες με ειδική έκπτωση λόγω φοιτητικής ιδιότητας και ηλικίας.
Έφυγα από το αεροδρόμιο του Ελληνικού για Βαρκελώνη ένα όμορφο δροσερό απόγευμα 20 Ιούνιου 1998, έφτασα στο Αεροδρόμιο El Prat στις 8μμ. Εκεί στον σταθμό του μετρό με καλωσόρισε, η φίλη και συμφοιτήτρια της αδελφής μου, η Κατερίνα, ένα ξανθό και χαμογελαστό κορίτσι με φακιδίτσες στο πρόσωπο. Πήραμε την γραμμή renfe και κατευθυνθήκαμε προς το κέντρο της πόλης, οι άλλες δυο αρχιτεκτόνισσες είχαν ήδη ξεκινήσει το ταξίδι και θα μας συναντούσαν στην μαγευτική Γρανάδα.
Την άλλη μέρα το απόγευμα ταξιδέψαμε προς Granada με το intercity “Garcia Lorca” μέσα στον συρμό είχε αρκετή ζέστη, στο χώρο ακουγόταν κλασσική μουσική δωματίου με κιθάρα, βιόλα, βιολί. Έξω από το παράθυρο οι εικόνες εναλλάσσονταν πολύ γρήγορα. Ο ουρανός λευκός σχεδόν, περάσαμε πεδιάδες, ρυάκια, αγροκτήματα, κωμοπόλεις.
Ακολουθούν κάποια αποσπάσματα από το ημερολόγιο μου:
«Τα βουνά εδώ είναι χαμηλά καλλιεργήσιμα. Το σιτάρι έχει θεριστεί και οι πλαγίες έχουν ένα όμορφο ξανθό χρώμα, οι ελαιώνες γεωμετρικά φυτεμένοι με κοντές μικρές ελιές.
Περάσαμε από Valencia, εκεί είδαμε πολλές πορτοκαλιές, από τον σταθμό του βορρά έδειχνε πυκνοκατοικημένη, οι άνθρωποι εδώ αγαπούν τα χρώματα και τολμούν βάφοντας τις επιφάνειες των πολυκατοικιών τους με ωχρές, πράσινα του κυπαρισσιού και του φύλλου της ελιάς, ακόμα και με το κόκκινο του χώματος.
Η Ισπανία μέσα από το τρένο μέχρι τώρα μοιάζει πολύ με τη Ελλάδα στο τοπίο, τα χρώματα των πολυκατοικιών στις πόλεις είναι εκείνα της φύσης ενώ στην επαρχία είναι λευκά. Η μορφή του τοπίου ομαλή δουλευμένη, η παρουσία του ανθρώπου παντού. Όσο πιο νότια πηγαίναμε τόσο πιο άγονα, ίσως με ξεγέλασε η εποχή, καλοκαίρι πια.
Φτάσαμε στη Γρανάδα, στην αποβάθρα μας περίμεναν η Αγγελική και η Κωστάντζα, μαυρισμένες από τον ήλιο αρκετά στο πρόσωπο και στους ώμους. Πήραμε τον κεντρικό λιθόστρωτο δρόμο, ο κόσμος είχε βγει για φαγητό και ποτό. Αντικρίσαμε τον βράχο της Alhambra με το μεγαλόπρεπο κάστρο εκεί ψηλά πάνω από το ποτάμι. Το επισκεφτήκαμε το άλλο πρωί για τέσσερις ώρες περιπλανηθήκαμε μέσα στους κήπους και τα αίθρια των παλατιών.
Η Alhambra είναι ένα υπέροχο κάστρο αραβικής αρχιτεκτονικής, με πύργους και το ανάκτορο του βασιλιά χτισμένο τον 16ο αιώνα επί Μαυριτανών μοναρχών. Η διακόσμηση του επιβλητική και περίτεχνη, ξυλόγλυπτες πόρτες και παράθυρα, πλακάκια με έντονα χρώματα πράσινο, γαλάζιο, πορτοκαλί, πέτρινα σιντριβάνια σε σχήμα αστεριών με χρυσόψαρα, λιθόστρωτοι δρόμοι με πέτρινα αυλάκια και μέσα να ρέει νερό, τοίχοι μαρμάρινοι και από φαιά πέτρα, κίονες από μάρμαρο με περίτεχνα κιονόκρανα, θολωτοί διάδρομοι. Παντού υπήρχε η αίσθηση της γαλήνης, στους κήπους λουλούδια και τρεχούμενα νερά, πουλιά να κελαηδούν ευτυχισμένα.
Δεν μπορούσαμε να μείνουμε περισσότερο σε αυτόν τον παράδεισο το τρένο μας για Cordoba αναχωρούσε σε λίγο. Στην διαδρομή βλέπαμε από το παράθυρο μικρά χωριά στη σειρά με λευκούς φρεσκοβαμμένους τοίχους και ανοιχτόχρωμα κεραμίδια στις στέγες των αγροικιών, που μοιάζουν με πύργοι της Μάνης. Ηλιοτρόπια, λόφοι κατάσπαρτοι και μοναχικοί δρόμοι να χάνονται πίσω τους. Πολλοί ανεμόμυλοι και μικρά ποταμάκια, στις άκρες των χωραφιών, να χαράζουν γαλάζιες πορείες κάτω από τον ήλιο μέσα στα ηλιοτρόπια.
Στην Cordoba περπατήσαμε αρκετά όπου είδαμε πολλά σπιτάκια με patios – εσωτερικά αίθρια – με κήπους και σιντριβάνια, στους τοίχους κεραμικά πολύχρωμα με γεωμετρικά σχήματα. Στο δάπεδο βότσαλα με σχέδια από φύλλα και λουλούδια, εικόνες από τραγούδια και γνωστά ποιήματα του Garcia Lorca. Δίπλα στον ποταμό Guadalquivir μακρόστενα λιθόστρωτα σοκάκια με πολύ μικρά πεζοδρόμια του μισού μέτρου, σπίτια χωρίς μπαλκόνια και ανοιχτά παράθυρα με χρωματιστές κάθετες τέντες και πολλές γλάστρες με λουλούδια, το αγαπημένο στοιχείο ζωής στην πόλη μα και σε όλη την Ανδαλουσία. Το παλάτι της Mezquita επιβλητικό με πανύψηλα κίτρινα τοιχώματα η αρχιτεκτονική του πιο δωρική και απλή από ότι τα ανάκτορα της Alhambra.
Το ταξίδι με τρένα συνεχίστηκε προς Sevilla, μια υπέροχη πόλη με καθεδρικούς ναούς, πλατειές, το παλάτι Alcazar και την plaza de Espania. Στη Sevilla φάγαμε τα παραδοσιακά μεζεδάκια tapas και τα συνοδέψαμε με vino de verano, δροσιστικό κρασί με λεμονάδα.
Επόμενη πόλη η Ronda η διαδρομή για εκεί πανέμορφη είδαμε λιμνούλες γεμάτες φλαμίνγκο, ελαιώνες και γραφικούς παλιούς σταθμούς τρένων. Ευτυχώς οι μέρες δροσερές ακόμα, γυρίσαμε τη πόλη μια παραδοσιακή ανθρώπινη καθαρή πόλη, με πολλά λουλούδια, κέδρους και πευκοδάση. Χτισμένη πάνω σε ψηλούς βράχους σαν τα Μετέωρα και ανάμεσα τους να περνά o μικρός ποταμός Guadalevín.
Επόμενη στάση η Malaga, στην απέραντη παραλία της κολυμπήσαμε, μαζέψαμε κοχύλια, φάγαμε φρεσκομαγειρεμένη paella, μετά επισκεφτήκαμε το ιστορικό κέντρο, το κάστρο της πόλης και το σπίτι όπου γεννήθηκε ο Pablo Picasso το μουσείο Picasso, και τη επομένη μέρα αναχωρήσαμε για το Μαρόκο.».
Μην ξεχνάς εαυτέ μου μετά από αυτήν την εμπειρία:
Όποιος και αν είναι ο προορισμός σου να ταξιδεύεις με λίγες αποσκευές, πάντα το ταξίδι σου μαθαίνει πολλά, αλλά η καλή παρέα κάνει την διαφορά.
Travel by train ~ Spain
Part 1
It was summer, June 1998, I had just graduated from the School of Photography in Athens. My sister Angeliki, through the Erasmus student exchange program, was continuing her studies in Architecture and for six months she would be in Barcelona.
It was a great opportunity to visit her and travel together to the Iberian Peninsula. We would be travelling with two other architecture classmates of my sister and I would be the photographer for their project about the Mediterranean patio. We decided to get a monthly interail ticket where we could go to two or even three countries with a special youth discount.
I left Elliniko airport for Barcelona on a beautiful cool afternoon of June 20, 1998, arriving at El Prat Airport at 8pm. There at the metro station I was welcomed by my sister's friend and fellow student, Katerina, a beautiful blonde and smiling girl with freckles on her face. We took the renfe line and headed towards the city centre; the other two architects had already started their journey and would meet us in the majestic Granada.
The next day in the afternoon we travelled to Granada on the intercity "Garcia Lorca" inside the train it was quite hot, the room was filled with classical music with guitar, viola and violin. Outside the window the images changed very quickly. The sky was almost white, we passed plains, streams, farms, towns.
Here are some extracts from my diary:
"The mountains here are low cultivated. The wheat has been harvested and the slopes are a beautiful blond color, the olive groves geometrically planted with short small olives.
We passed by Valencia, there we saw many orange trees, from the north station it looked densely populated, the people here love colors and dare painting the surfaces of their apartment buildings with pale, cypress and olive leaf greens, even with the red of the soil.
Spain through the train so far is very much like Greece in landscape, the colors of the apartment buildings in the cities are those of nature while in the countryside they are white. The form of the landscape smoothly worked the presence of man everywhere. The further south we went the more barren, perhaps I was fooled by the season, is summer now.
We arrived in Granada, Angeliki and Costanza were waiting for us at the dock, quite tanned from the sun on their faces and shoulders. We took the main cobbled road; people were out for food and drink. We faced the rock of the Alhambra with the majestic castle there high above the river, it was full moon.
We visited it the next morning for four hours wandering through the gardens and patios of the palaces. The Alhambra is the magnificent castle of Arabic architecture, with towers and the king's palace built in the 16th century under the Moors. Its decoration is imposing and elaborate, with carved wooden doors and windows, brightly colored tiles in green, blue and orange, stone fountains in the shape of stars with goldfish, cobbled streets with stone grooves and water flowing through them, marble and grey stone walls, marble columns with elaborate capitals, vaulted corridors. Everywhere there was a sense of peace, in the gardens flowers and running water, birds singing happily.
We could not stay longer in this paradise; our train to Cordoba was leaving shortly. On the way we could see from the window small villages in a row with white freshly painted walls and light-colored tiles on the roofs of the farmhouses, resembling Mani towers. Sunflowers, scattered hills and lonely roads were disappearing behind them. Many windmills build next to small rivers, at the edges of the fields, carving blue paths under the sun in the sunflowers’ fields.
In Cordoba we walked around a lot where we saw many houses with patios - interior patios - with gardens and fountains, on the walls colorful ceramics with geometric shapes. On the floor pebbles with patterns of leaves and flowers, images of songs and famous poems by Garcia Lorca. Next to the Guadalquivir River, we walked on long cobbled streets with very small sidewalks of half a meter, houses without balconies and open windows with colored vertical awnings and many flower pots, the favorite element of life in the city but also in the whole of Andalusia. The Mezquita Palace is imposing with its towering yellow walls, its architecture more Doric and simple than the palaces of Alhambra.
The train journey continued to Sevilla, a lovely city with cathedrals, squares, the Alcazar Palace and the plaza de Espania. In Sevilla we ate the traditional tapas snacks and accompanied them with “vino de verano”, a refreshing wine with lemonade.
Next town Ronda at the train route we saw beautiful ponds full of flamingos, olive groves and picturesque old train stations. Luckily the days still cool, we drove around the town a traditional human clean town with lots of flowers, cedars and pine forests. Ronda built on high cliffs like the Meteora and between the big rocks there was passing a small river, called Guadalevín River.
Next stop was Malaga, on its endless beach we swam, collected shells, ate freshly cooked paella, then we visited the historical centre, the castle of the city and the house where Pablo Picasso was born, the Picasso museum, and the next day we left for Morocco."
Self don't forget after this experience:
No matter what your destination is, travel light, the journey always teaches you a lot, but the good company makes all the difference.