Ήταν Αύγουστος του 1998, είχα αποφασίσει πριν ενάμισι χρόνο να συνεχίσω τις σπουδές μου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και συγκεκριμένα στο Σικάγο όπου ζούσαν πολλοί συγγενείς μου, η μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου και τα παιδιά της με τις οικογένειες τους.
Έφευγα από τη Ελλάδα στα 23 μου χρόνια μετά από σπουδές στη Φωτογραφία και με όνειρα να ανοίξω τους ορίζοντες μου, αφήνοντας πίσω μου μια σχέση τριών χρόνων που πίστευα ότι δεν θα κρατούσε στον χρόνο, λόγω της απόστασης.
Στο παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού της Αθήνας με αποχαιρέτησε η οικογένειά μου, μπήκα στην πτήση μου στη ώρα μου, θα πετούσα με την Alitalia μέσω Ρώμης με προορισμό το O’ Hare το βασικό αεροδρόμιο του Σικάγου.
Ήταν πρωί περίπου 7:00 καθώς απογειωνόμασταν το αεροπλάνο πέταξε πάνω από το Σούνιο, ο ήλιος είχε ανατείλει ήδη, το φως του χρυσό που όμορφα έπεφτε πάνω στην θάλασσα και λαμπίριζε σαν διάσπαρτα διαμάντια στο νερό, εκεί στο βάθος ο ναός του Ποσειδώνα πάνω στον βράχο του αγέρωχος. Ένα ρίγος διαπέρασε τη σπονδυλική μου στήλη με συγκίνησε το θέαμα και άρχισα να κλαίω.
Μια κυρία δίπλα μου στη ηλικία της μητέρας μου, με την ήρεμη φωνή της άρχισε να με καθησυχάζει. «Μην φοβάσαι όλα θα πάνε καλά!». Την ευχαρίστησα με ένα χαμόγελο δεν έβρισκα τα λόγια πια. Τι να της έλεγα ότι δεν ήταν ο φόβος της πτήσης που με έκανε να κλάψω αλλά η συγκίνηση που άφηνα τον τόπο μου, εκεί όπου γεννήθηκα, εκεί όπου αγάπησα. Ο ναός του Ποσειδώνα ήταν το ορόσημο, ήταν το θέμα που ενέπνευσε την διπλωματική μου, τον επισκεπτόμουν κάθε μέρα επί ένα χρόνο, από το Καλοκαίρι του 1997 έως την Άνοιξη του 1998, αγαπημένος τόπος με μνήμες μαγικές.
Μετά από 15 συνολικά ώρες ταξιδιού, έφτασα ταλαίπωρη στο αεροδρόμιο O’Hare του Σικάγου, στους ελεγκτές έδειξα το διαβατήριο μου και την φοιτητική μου visa. Ήταν όλα προγραμματισμένα, θα με φιλοξενούσε η ξαδέλφη μου η Σοφία και θα ξεκινούσα τα μαθήματα σε περίπου 2 εβδομάδες στο Illinois Institute of Art at Chicago.
Η Σοφία με περίμενε με το αυτοκίνητο της στις αφίξεις, βγήκαμε από τον χώρο του παρκινγκ και κατευθυνθήκαμε οδικώς προς το σπίτι της. Πήρε τον αυτοκινητόδρομο ταχείας κυκλοφορίας προς το Σαντ Λούις, Route 55.
Λίγα τετράγωνα πριν στρίψει για την γειτονιά της, στο Palos Hills ακούστηκαν σειρήνες περιπολικών και πριν καλά καλά καταλάβουμε τι γινόταν, ήρθαν από αριστερά και δεξιά δυο περιπολικά και έφραξαν τον δρόμο στο προπορευόμενο αυτοκίνητο στην διασταύρωση μπροστά.
Δυο αστυνομικοί βγήκαν με καραμπίνες και ακινητοποίησαν τον οδηγό, του φόρεσαν χειροπέδες ενώ αυτός φώναζε «Είμαι αθώος! Είμαι αθώος!».
Κοιτάζω την Σοφία ήταν κι αυτή έκπληκτη, γυρίζει και μου λέει «Πρώτη μέρα για σένα εδώ... Καλώς ήρθες στο Σικάγο!».
Μην ξεχνάς εαυτέ μου μετά από αυτήν την εμπειρία:
Σε μια ξένη χώρα, σε μια ξένη πόλη είναι πολλή μεγάλη τύχη να έχεις συγγενείς , ανθρώπους που σε νοιάζονται !
Welcome to Chicago
It was August 1998 I had decided about a year ago to continue my studies in the United States of America and specifically in Chicago where many of my relatives, my mother's older sister and her children and their families lived.
I was leaving Greece at the age of 23 after studying Photography and with dreams of opening my horizons, leaving behind a three-year relationship that I thought would not last in time because of the distance.
At the old Elliniko airport in Athens my family said goodbye to me, I boarded my flight on time; I was going to fly with Alitalia via Rome to O'Hare the main airport of Chicago.
It was morning around 7:00 as we took off the plane flew over cape Sounion, the sun was already up, the golden light beautifully falling on the sea and sparkling like scattered diamonds in the water, there in the distance the temple of Poseidon on its rock towering in the distance. A shiver ran down my spine I was moved by the sight and began to weep.
A lady next to me, about my mother's age, with her calm voice began to reassure me. "Don't be afraid, everything will be fine!". I thanked her with a smile; I couldn't find the words anymore. What could I tell her that it wasn't the fear of flying that made me cry but the nostalgia of leaving my home, where I was born, where I loved. The Temple of Poseidon was the landmark, it was the subject that inspired my thesis, I visited it every day for a year, from the summer of 1997 to the spring of 1998, a beloved place with magical memories.
After a total of 15 hours of traveling, I arrived in Chicago's O'Hare Airport, I showed the screeners my passport and my student visa. It was all planned; I would be hosted by my cousin Sophia and would start classes in about 2 weeks at the Illinois Institute of Art at Chicago.
Sophia was waiting for me with her car at the arrivals; we got out of the parking lot and headed to her house by car. She took the highway to St. Louis, the Route 55.
A few blocks before she turned for her neighborhood, in Palos Hills, there were police car sirens and before we knew what was happening, two police cars came from the left and right and blocked the path of the car at the intersection ahead.
Two police officers came out with shotguns and stopped the driver, handcuffed him while he was yelling "I'm innocent! I'm innocent!"
I looked at Sophia she was also surprised, she turned to me and said "First day for you here... Welcome to Chicago!"
Self! Don't forget after this experience:
In a foreign country, in a foreign city it is a very big luck to have relatives, people who care about you!