Τότε που ελπίζεις στον Άνθρωπο και εμπιστεύεσαι 

Κάτω από τον βάναυσο ήλιο 

Μέσα στην αλμύρα την θαλασσινή 

Ολοένα πάγωνα και πάγωνα 

για να μην νιώσω την ανάγκη σου

Ακρωτήρι 

Μου έδωσες Ανατολές 

στο ρίγος του νησιού

Ηλιοβασιλέματα 

που έσταζαν πόνο 

Θαλασσινά αντίο

χωρίς υπόσχεσεις

Γραφή Ψυχής 

Η ομορφιά της ατέλειας 

χλωμιάζει συχνά 

το τοπίο 

Στο δίπολο 

Γέννεση, Θάνατος 

Εκεί που τελειώνουν οι ορίζοντες 

σβήνουν και οι δρόμοι. 

Εκεί χάνω το δικαίωμα της εμπιστοσύνης στον υπόδικο εαυτό.

Εκεί είμαι δικαστής, θύμα και μάρτυρας στην δική μου επιθυμία.

Άκου τον ρυθμό της καρδιάς μου 

όχι τα λόγια μου